Een nieuwjaar 2024 gaat beginnen. Of u het nu wil of niet. De wisselingen die ongestoord voortgang vinden. De tijd staat niet stil. De klok tikt steeds door. Een nieuwjaar is geen nieuw begin. Beginnen met een schone lei. We hopen op een beter jaar. Niet voor niets zeggen we dat het altijd beter kan. De samenleving zal dat ook in het nieuwe jaar van ons allen eisen. Maar nu nog even in een roes van vrede, liefde en saamhorigheid stappen we het nieuwe jaar in. En dan gaan we helaas weer tot de orde van de dag. Het wapengekletter zal weer toenemen. Vuurpijlen met oudjaarsnacht maakt plaats voor bomexplosies, granaten en raketten. De terrorist verschuilt zich achter de mensenmassa voor wie het leven geen waarde kent. Geen kerstmenu of nieuwjaarsreceptie maar een schrale maaltijd voor hen die maar weinig hebben. Wat we in 2023 te verduren hebben nemen we helaas mee in 2024. Een langdurige ziekte als kanker. De schuldenlast die nog steeds niet is afbetaalt. Er zijn maar weinig dingen in ons leven dat nieuw is. Maar dan lees ik deze geweldige psalm van verlangen, psalm 16. Dat begint met de belijdenis,

God, U bent mijn God, U zoek ik.

Naar U smacht mijn ziel

Naar U hunkert mijn lichaam

Zonder de realiteit uit het oog te verliezen horen wij het lied van koning David. Ik kan me weer druk gaan maken over wat er in het nieuwe jaar zal gebeuren. Ik kan me zorgen maken of er genoeg te eten en te drinken zal zijn, wat voor kleren ik zal dragen. Een voortdurend alledaags dilemma! Maar zoek toch eerst God. Zoek zijn aangezicht. Mag God de eerste zijn tot wie spreekt in de ochtendschemering. Opdat we niet vervallen in moedeloosheid en wanhoop. Maar dat we toch allereerst Gods liefdevolle nabijheid mogen ervaren.

We leven in een tijd waar het ik belangrijk is. Individualisme.